آرمان اصفهان
13:52 - سه شنبه 31 فروردین 1395

مسجدی که دیگر محور نیست

از اينكه شايد فرهنگسراها مساجد را به حاشيه بردند تا اينكه برخي عوامل اجتماعي و تغيير ساختارهاي شكلي و زندگي جامعه تغيير كرده و يا اينكه درب هاي مسجد تنها براي موقع نماز باز است و در بقيه موارد بسته اند!

به گزارش آرمان اصفهان؛ صداي تلاوت خوشِ قاري قرآن از بلندگوهاي مسجد به گوش مي رسد؛ صوت زيبايي كه خبر از نزديك شدن لحظه اذان دارد.
هماني را مي گويم كه بايد هر لحظه به يادش باشي. هماني كه محور همه خوبي ها و مآمن تمام رأفت هاست.
هماني كه خداست و خانه اش همين مسجد است. مسجدي كه ديروزش با امروزش تفاوت هايي كرده است. تفاوت نه از حيث مسجد بودني كه في نفسه مسجد است بلكه از اين حيث كه كارائي و كاربردهاي گوناگون گذشته اش را ندارد و درهايش ساعتي باز و بسته مي شود.
گشودن در هايي كه زمينه ساز فرود و فراز همان رحمت الهي را در خانه معبود فراهم مي كنند و بندگان را براي عبوديت خالص به سوي خود مي خوانند.
عبوديتي كه نه فقط در اقامه نمازِ تنها كه بايد در تجمعات و همفكري ها، دورهمي هاي ايماني و انساني، كلاس هاي درس قرآني و غير قرآني، انواع مشاوره ها و در يك كلام ساختار اجتماعي، سياسي، اقتصادي و فرهنگي و ديني و حتي علمي بروز و نمود عيني داشته باشد.
اما امروز ديگر اين نمود و كارائي چندمنظوره و محوري ديروز را ندارد.
در چرايي اينكه چرا مسجد ديگر اين محوريت را ندارد صاحبان دين و انديشه و فرهنگ سخن زياد گفته اند.
از اينكه شايد فرهنگسراها مساجد را به حاشيه بردند تا اينكه برخي عوامل اجتماعي و تغيير ساختارهاي شكلي و زندگي جامعه تغيير كرده و يا اينكه درب هاي مسجد تنها براي موقع نماز باز است و در بقيه موارد بسته اند!
مثلا در همان دوران عباسي، مسجد با تمام اهميتي كه براي خلفا داشت به عنوان مركز ثابت افراد مذهبي قرار گرفت و از آنجا كه كاخ هاي باشكوهتر مركز قدرت سكولار شد خليفه و ديگر دولتمردان از افرادي كه تحت حكومت آنها بودند به نحو چشمگيري فاصله گرفتند.
روبرت هيلن برند، در كتاب معماري اسلامي خود، مسجد را جلوه كليه رمز و راز هاي معماري عرفاني اسلامي و قلب آن مي داند و معتقد است از همان ابتدا نقش نمادين آن براي مسلمانان آشكار بود.
معماري مسجد در اهدافش و روحانيتي كه مي آفريند از باطن وحي قرآني الهام مي گيرد و حتي ساختار مسجد به گونه اي شكل گرفته تا از طريق رمز و تمثيل با روشي خيره كننده اسماء و صفات الوهيت را جلوه گر سازد.
اين تعريف و بيان كافي است تا نشان بدهد در اين درك اخير و تمثيل اين معمار معروف خيلي چيزها نهفته است و اثر دارد.
همان آثار و بركاتي كه از كاهش آمار جرم و جنايت و حتي طلاق گرفته تا بهتر شدن روحيات فكري، رواني و فرهنگي جامعه را به دنبال مي آورد.
جامعه اي كه ديني است و مذهب شكل دهنده و محور آن است امّا مسجد به عنوان پايگاه وحدت، اخوت و ديانت جايگاهش در همين جامعه امروزين كجاست.
اهل بيت (عليهم السلام) از نماز خواندن در مسجد نمي‌گويند؛ در كلام ايشان سخن از رفت و آمد به مسجد است. تفسير و تاويل از اين رفت و آمد همان اثرگذاري معنوي و روحي در افراد اجتماع است كه وقتي در درون منشور گوهر كمال انساني را براق و نوراني مي كند، در برون نيز در بهتر شدن جامعه و نقش هاي مختلف افرادش نقاشي زيباتري مي كشد كه تنها از همين پايگاه و جايگاه والايش ساخته است.
پايان سخن اما در بيان رسول خدا(صلي الله عليه و آله) زيباتر و گوياتر است. حضرت از جبرئيل پرسيد كدام مكان نزد خدا محبوب است؟
جبرئيل پاسخ داد مساجد…
از محمود افشاري – ایرنا

همچنین بخوانید:

دیدگاهتان را بنویسید

توجه: از انتشار نظرات توهین آمیز معذوریم.

آخرین اخبار