آرمان اصفهان
20:59 - سه شنبه 27 بهمن 1394

نمایش بی پرده خیانت پیش چشم مردم؛

خیانت بــــا دوز بـــــــالا

شخصیت های داستان به ویژه طناز با بازی (پگاه آهنگرانی) و سالومه (هانیه توسلی ) در سطح هستند حتی مادر خانواده که زنی منطقی و معقول جلوه می کند تحت تاثیر شرایط خودش را لو می دهد و حضور در یک پارتی رقص و آواز را به دخترش پیشنهاد می کند.

به گزارش آرمان اصفهان؛ پیش از این که به تماشای فیلم «هفت ماهگی »در جشنواره فیلم فجر بنشینم چیزهایی در باره فیلم شنیده بودم. مثلا این که فیلم در نقد و نکوهش لاابالی گری و بی تفاوتی در برخی خانواده هاست.

این که بهترین فیلم کارنامه هاتف علیمردانی است، داستان جذابی دارد ،بازیگرانش بازی های خوب و متفاوتی ارائه کرده اند، قشر وسیع تری از جامعه را مخاطب قرار داده است.اما با تماشای فیلم تمام آنچه در باره فیلم در ذهنم رشته بودم پنبه شد.

فیلمی که به اصطلاح قرار است در باره موضوعاتی چون خیانت ، پایبند نبودن به تعهدات اخلاقی و اجتماعی ، بی بند و باری ، ولنگاری و… به جامعه و خانواده ها هشدار دهد در سطحی ترین شکل ممکن و با دستاویز قرار دادن دیالوگ های سخیف ، ادا و اطوار های آزار دهنده بازیگران زن و مرد، شوخی های رکیک و گریم های زننده خودبه نوعی قبح این موضوعات را نزد تماشا گر می شکند و بی پرده و با لحنی بی پروا خیانت را در کانون دوخانواده چنان نهادینه به نمایش می گذارد که این پرسش را برایت ایجاد می کند چطور می شود تماشای چنین فیلمی را به دیگران توصیه کرد و خانواده ای بخواهند با فرزندانشان به دیدن چنین فیلمی بنشینند.

فیلمی که خود پرده های حجب و حیا را با صراحت تمام نادیده می گیرد چطور می تواند مروج اخلاق مداری باشد. به وجود چنین خانواده ای در جامعه ات شک و تردید می کنی که مگر ممکن است این همه رفتار های لا ابالی گرانه، حرف های زشت و ناشایست و شوخی های رکیک کلامی و ادا و اطوار هایی آزاردهنده در یک فیلم جمع شده باشد و زندگی باری به هر جهت آدم های «هفت ماهگی» آزرده خاطرت می کنداگرچه این گونه فیلم ها برای نکوهش این نوع سبک زندگی ساخته شده و به نقد آن می پردازد اما نباید از خاطر برد که کاش برای تماشای آن هم درجه بندی سنی لحاظ می شد تا خانواده ها با اطمینان و آسودگی خاطر به تماشای آن ها می رفتند.
پرداخت شتابزده یک بحران
فیلم هایی از جنس « هفت ماهگی » را سالیان بسیاری است کارگردانان مختلف با نگاه های متفاوت برای تماشاگران روایت کرده اند و بی تردید باز هم آثاری از این دست بر پرده سینما به نمایش در می آید. هاتف علیمردانی در « هفت ماهگی » با به تصویر کشیدن دو خانواده متوسط جامعه و روابط میان آن ها و همچنین نمایش بحران های اخلاقی واجتماعی موجود بین آن ها،قضاوت را بر عهده مخاطب می گذارد. وضعیت بحرانی مهرداد (حامد بهداد) و رعنا (باران کوثری) و وقوع زلزله سبب بیان بسیاری از ناگفته ها می شود. متاسفانه کارگردان نتوانسته پرداخت درست و کاملی ازاین روابط ارائه کند و بحران فیلم را منطقی و باورپذیر جلوه دهد .خرده روایت ها درفیلم کارکرد چندانی ندارد ودر راستای پیرنگ اصلی داستان نیست.
خیانت بدون انگیزه کافی
آن چه «هفت ماهگی» را از دیگر فیلم هایی از نمونه های مشابهش متمایز می کند دوز بالای خیانت در آن است. جالب این که آدم های فیلم نیزانگیزه ای کافی ،منطقی وتوجیه پذیربرای خیانت هایشان ندارند. علاوه برشخصیت های اصلی (مهرداد، طناز، سالومه و امیرحسین ) که بدون پایبندی به زندگی و اخلاق خیانت می کنند کارگردان در میانه فیلم در مورد رعنا هم که تنها شخصیت مثبت فیلم است، شائبه خیانت را مطرح می کند.

سکانس وقوع زلزله و نمایش تحول یکباره مهرداد پس از مرگ مغزی رعنا نیز به شدت تصنعی و نچسب است. همه دغدغه کارگردان ارائه پیام اخلاقی مستقیم به بدترین شکل ممکن و گل درشت است . بی شک خیانت‌ ، واقعیتی تلخ است ولی کارگردان این نکته مهم را از خاطر برده است که اغراق در نمایش خیانت آن هم در جمع یک خانواده، بیش از آن که یک هشداراخلاقی باشداصل قضیه را لوث می‌کند. رنگ و لعاب دادن به بی اعتمادی، خیانت و بی اخلاقی ازتاثیر گذاری فیلم برای ارائه یک آسیب شناسی روانشناختی می کاهد. نگارش دقیق فیلمنامه وپردازش سنجیده و دقیق‌آدم های داستان «هفت ماهگی» را ازسقوط به ورطه شعار زدگی و سطحی نگری نجات می داد. ولی متاسفانه نحوه پرداخت ساده انگارانه و دم دستی سبب شده است فیلم در حد متوسط بماند.
صراحت بیش از حد
علیمردانی در«هفت ماهگی» خیانت، شک و تردید و بی بند و باری اخلاقی را با صراحتی بیش از اندازه به نمایش گذاشته است در حالی که پرداختن به چنین مشکلاتی به لحنی تاثیرگذار نیاز دارد نه بی پروا با دیالوگ هایی سخیف. واقعااین همه خیانت و رابطه پنهان می تواند در یک خانواده متراکم باشد؟

شخصیت های داستان به ویژه طناز با بازی (پگاه آهنگرانی) و سالومه (هانیه توسلی ) در سطح هستند حتی مادر خانواده که زنی منطقی و معقول جلوه می کند تحت تاثیر شرایط خودش را لو می دهد و حضور در یک پارتی رقص و آواز را به دخترش پیشنهاد می کند.

شک وی به همسرش پس از تصادف ،رفتن به مرزن آباد، شرکت در مراسم ترحیم و بدحالی اش در گفت وگو با مرد ماهی فروش، آن قدر گیرا نیست که همراهی برانگیز باشد. بر خلاف فضا سازی مناسب و استفاده از طراحی صحنه چشمگیر، گره های داستانی نه تنها کشش لازم را برای پیگیری مخاطب ندارد بلکه استفاده از نمادهای نخ نمایی مانند رقص مختلط در مهمانی و گریم و حرکات زننده طناز و سالومه ، تا حد زیادی آزاردهنده است.
پرسشی از مسئولان جشنواره
چنین به نظر می رسد رییس سازمان سینمایی، مسئولان، مدیران و سیاست گذاران جشنواره فیلم فجر و به ویژه هیئت انتخاب باید در انتخاب فیلم های جشنواره دقت کافی و لازم را داشته باشند در این صورت راهکار های مناسبی ارائه می شود تا حریم امن جامعه در نتیجه نمایش این گونه فیلم هاآسیب نبیند.

به راستی این جای سوال دارد در حالی که فیلم هایی نجیب و شریف به بخش مسابقه جشنواره را ه نیافته اند این فیلم بر اساس چه معیار هایی اجازه نمایش در این بخش را یافته است.

نویسنده : احمد صبریان

دیدگاهتان را بنویسید

توجه: از انتشار نظرات توهین آمیز معذوریم.

آخرین اخبار