آرمان اصفهان
۰۵:۰۲ - سه شنبه ۲۶ مرداد ۱۳۹۵

طب‌الرضا و آداب تغذیه اسلامی؛

خوردنی ها و نخوردنی های هر ماه

در بهمن‌ماه از گرمی‌ها مانند سیر، پیاز، کرفس و شاهی باید استفاده کرد. حتی ما داریم که شاهی را شب نخورید. چون شاهی ویتامین ث بالایی دارد و انسان در شب در حالت سکون قرار دارد

به گزارش آرمان اصفهان؛ ذهن و روان و جسم ما از آنچه می‌خوریم جدا نیست، ‌ما به رنگ خوردنی‌ها هستیم، یک ماه تمام بدنتان را ببندید به گوشت.
دوست شما هم یک ماه تمام بدنش را ببندد به میوه و سبزیجات و غلات، آیا شما به رنگ و طبیعت آن گوشت‌ها و دوست شما به رنگ و طبیعت آن میوه‌ها در نمی‌آید؟

ما امروز نه خوب می‌خوریم و نه خوردنی‌های خوب می‌خوریم، نتیجه این شده که هنوز به ۴۰ سالگی نرسیده مثل خودروهای زهوار در رفته سراغ ما را باید گوشه تعمیرگاه‌ها، در مطب‌ها، کلینیک‌ها و بیمارستان‌ها بگیرند. جمله‌ای در طب اسلامی وجود دارد که اگر درست فهم می‌کردیم و به کار می‌بستیم نیاز نبود این همه دنبال تسلسل باطل بیمارستان‌سازی باشیم.

«پیش از آنکه گرسنه شوی لب به غذا نزن و پیش از سیر شدن دست از غذا بکش». امروز ما از در اشتهای کاذب وارد غذا می‌شویم، مغز بیچاره مدام دستور بی‌اشتهایی صادر می‌کند، اما مغز کیلویی چند است، حالا کیفیت غذایی آنچه می‌خوریم بماند. گفت‌وگوی ما با حجت‌الاسلام والمسلمین دکتر احمدعلی آقا‌رفیعی، متخصص طب سنتی، عضو هیئت علمی دانشگاه و عضو هیئت علمی مؤسسه تحقیقات حجامت ایران به این موضوع می‌پردازد.

تمام آنچه در این صفحه می‌خوانید روایت این متخصص از آداب تغذیه اسلامی است و در گفته‌های خود از آموزه‌های طب‌الرضا و رساله ذهبیه حضرت بهره برده است.
آقای دکتر! ما در طب اسلامی این توصیه را داریم که قبل از گرسنگی، لب به غذا نزنید و پیش از سیر شدن دست از غذا خوردن بردارید. یک حساب سرانگشتی کنیم و جلوی بسیاری از بیماری‌هایی که با همین اضافه وزن به وجود می‌آید را بگیریم، به نظرتان چقدر عمل به این جمله می‌تواند بحران‌های موجود امروز ما را در عرصه سلامت حل کند. فکر می‌کنم بد نباشد بحث را از همین‌جا آغاز کنیم.

بی‌تردید یکی از مباحثی که در اکثر بیماری‌ها دخالت دارد بحث تغذیه است، با این حال این موضوع به وسیله پزشکان عموماً مورد غفلت قرار می‌گیرد. ممکن است برخی از همکاران ما باید نقش تغذیه را در پیشگیری از بیماری‌ها جدی بگیرند اما تغذیه را در درمان چندان دخالت ندهند، در حالی که در طب اسلامی، تغذیه در کنار تمام تدابیر درمانی جایگاهی ویژه دارد، حتی غذاهای خاصی برای بیماری‌های خاص تجویز می‌شود.

این جمله را هم که اشاره کردید بخشی از رساله ذهبیه است، امام رضا (ع) در این رساله می‌فرمایند، وقتی می‌خواهی غذا بخوری، مراقب باش پیش ازسیر شدن دست از غذا بکشی و تا گرسنه نشدی وارد غذا نشوی، در ادامه تأکید دارند که معده را سه قسمت کن؛ یک بخش را به غذا اختصاص ده، یک قسمت را به آب و یک بخش را به هوا- یک سوم حجم معده خالی بماند- حتی در غذا خوردن حضرت می‌فرمایند، لازم نیست انسان در طول شبانه‌روز سه وعده غذا بخورد.

تجویز امام سه وعده به جای شش وعده است. طبیعی است به خاطر فاصله میان وعده‌ها قند، چربی و مواد دیگر سوخته می‌شود و غذا وقتی به بدن می‌رسد که واقعاً بدن به آن نیاز دارد.

درباره طرز خوردن غذا هم دستورات جالبی مطرح شده است، اینکه ما چگونه وارد غذا شویم. بنده در احوالات برخی کشورها مثل هند ملاحظه کردم که ورود آنها به غذا مثل ورود به یک آیین رسمی است. چطور ما با مقدمات و مراسم وارد نماز می‌شویم، آنها هم پیش از ورود به غذا حمام می‌روند، بهترین لباس‌شان را می‌پوشند و وارد غذا می‌شوند.

آیا در این زمینه روایاتی هم داریم؟

من در روایات معصومین (ع) حتی دیده‌ام که آمده است: خوردن غذا بدون وضو کراهت دارد، یکسری از این مباحث در کتاب «الاطعمه و اشربه» که یک جلد و اندی از ۲۰ جلد کتاب شریف «وسایل الشیعه» است، اختصاص به تغذیه دارد؛ غذاهای حلال، ‌حرام، مکروه. توصیه ما این است که قبل از غذا وضو بگیرند و با همان آب وضو وارد غذا شوند، بعد با نمک شروع کنند، غذا را آهسته میل نمایند، وسط غذا آب نخورند، آخر غذا معمولاً از سرکه استفاده کنند.

در بعضی از روایات هم آمده که شیرینی بخورند که البته این اختلاف برحسب متفاوت بودن مزاج‌هاست. نکته مهم دیگر این است که چند نوع غذا را با هم نخورند. در احوالات علی‌بن ابیطالب (ع) آمده است، حضرت بسیار تأکید داشتند که از چند نوع غذا میل نکنند، پیامبر (ص) اگر می‌خواستند دو نوع غذا میل کنند شیر را با خرما می‌خوردند، نان را با نمک یا حلیم را با انگور میل می‌کردند، غذاهای گوشتی را آنقدر که ما می‌خوریم نمی‌خوردند. سبزیجات کنار سفره بزرگان ما بوده، سرکه کنار سفره‌شان بوده، اکثراً از نان جو استفاده می‌کردند.

این در حالی است که امروز غلبه تغذیه ما با گوشت است.

بله، در این زمینه پیامبر(ص) فرمودند اگر یک روز غذای گوشتی می‌خورید یک روز فاصله بدهید، لبنیات بخورید، یک روز غذای گیاهی بخورید. ما در طرز مصرف و انتخاب گوشت اشکالات فراوانی داریم. خانم‌های ما بیشتر از هر گوشتی، گوشت مرغ را می‌شناسند، در حالی که گوشت مرغ در مقایسه با گوشت حیوانات دیگر درجه کیفی پایینی دارد.

ما گوشت شتر را نمی‌شناسیم، گوشت شتر مزاج گرمی دارد و انسان را صبور می‌کند. حداقل در سال چند بار باید گوشت شتر خورد. گوشت گوسفند هم خوب است. ما در روایات داریم هر عضوی از گوسفند برای درد آن عضو بدن مفید است، به عنوان مثال پیامبر(ص) پیشنهاد کردند کسی که درد کمر یا سیاتیک دارد از گوشت ران گوسفند استفاده کند.

حتی طرز خوردن آبگوشت هم توصیه شده است، به این معنا که اگر می‌خواهید آبگوشت بخورید داخل آبگوشت کدو بریزید، ‌برای اینکه طبیعتش را متعادل کند.

من این نکته را باز تأکید کنم که میزان مصرف گوشت بین ما زیاد است در حالی که گیاهان چندان در سبد غذایی ما قرار ندارند. ما کلمه آشپزخانه را داریم، یعنی آش جزو برنامه غذایی مسلمان‌ها بوده و انواع آش‌ها را در فصول مختلف مصرف می‌کردیم. اما شما بگویید در فصل تابستان مردم چند بار آش می‌خورند؟ خیلی زشت است که دیگر خانم‌های ما بلد نیستند آش درست کنند.

در مجموع مصرف سبزیجات ما خیلی پایین است و مصرف روغن و گوشت و تخم‌مرغ فوق‌العاده بالاست. روغن‌های ما هم کیفیت خوبی ندارند. ما بارها روغن کنجد را پیشنهاد کرده‌ایم که هم از نظر فسفر و مواد غذایی و جلوگیری از آرترو اسکلروز شریانی – بسته شدن رگ‌ها – مؤثر است، هم برای قلب مفید است. تحقیقات جهانی نشان می‌دهد کنجد یکی از بهترین دانه‌هاست، زیتون هم همین طور، روغن زیتون هم از بهترین روغن هاست.

آیا قبل از غذا خوردن نیاز به مقدماتی هست؟

اقدامات قبل از غذا بسیار جالب توجه است. با حرص و جوش نباید وارد غذا شد، با فکر و خیال نباید وارد غذا شد. وقتی می‌خواهید غذا را شروع کنید با بسم‌الله باشد، با نام خدا. الان تمام دانشمندان معتقدند افکار انسان روی ترشحات معده تأثیر می‌گذارد. چند وقت پیش در مقاله‌ای می‌خواندم کودکانی که با تلویزیون و ابزارهای هیجانی روبه‌رو می‌شوند و آنقدر فیلم یا انیمیشن یا بازی جذبه دارد که محو آن تصویر و صدا می‌شوند، حتی در سن پنج سالگی اولسرها یا زخم‌های گوارشی پیدا می‌کنند. طب اسلامی می‌گوید وقتی می‌خواهید وارد غذا شوید کاملاً باید با آرامش باشد، لقمه را بجوید.

بعضی از حکما می‌گویند حدود ۴۰ بار لقمه باید بین دندان‌های آسیاب بچرخد، با بزاق دهان آشنا و ترکیب و بعد بلعیده شود. بله، حتی به محیط غذا هم اشاره شده است، گفته شده در مسیر رفت و آمد مردم کنار خیابان‌ها غذا نخورید، مکروه است. وقتی غذا می‌خورید مدام بلند نشوید و بنشینید.

امروز ما کمتر به طبیعت غذاها توجه نشان می‌دهیم. اینکه طبیعت غذا را متعادل و سازگار کنیم.

بله، ‌نکته مهمی است. ما برای غذا مثل بدن، گرمی، سردی، تری و خشکی قائلیم، به همین دلیل است که به شما گفته می‌شود اگر نان را می‌خورید در کنار گوشت بخورید. لبنیات، سرکه، ماهی و تخم‌مرغ را با هم نخورید. شیر را می‌خورید با عسل یا خرما بخورید. ماست را با زنیان، آویشن یا سیاه دانه بخورید، به خاطر اینکه گرمی و سردی، تری و خشکی در حال تعادل باشد.

درباره مصرف میوه‌ها چطور؟

درباره میوه‌جات روایت داریم میوه، قبل از غذا و بعد از غذا هم خوب است. مثلاً بعد از غذای ظهر یک عدد سیب بخورید یا صبح ناشتا بخورید. درباره تمام میوه‌ها روایت داریم که کدام میوه چه خاصیتی دارد و برای چه بخشی از بدن مفید است.

ما متأسفانه امروز آداب غذا خوردن را از دست داده‌ایم که بخشی از آن مربوط به شتاب زندگی ماشینی است. دیدگاه طب اسلامی درباره ایستاده غذا خوردن چیست؟

در حال ایستاده غذا خوردن و در حال راه رفتن غذا خوردن کراهت دارد. ما بین تجربیات خودمان بررسی کردیم و دیدیم بسیاری از بیمارانی که پا‌درد دارند کسانی هستند که هنوز غذا خورده و نخورده بلند می‌شوند. در حقیقت این غذا به طور کامل جذب دستگاه گوارش و بدن این فرد نمی‌شود. انسان وقتی ورزش یا حرکت می‌کند میزان خون‌رسانی عضوی که در ورزش یا حرکت درگیر است بالا می‌رود، در نتیجه خون خوب به دستگاه گوارش نمی‌رسد و عمل گوارش و هضم مختل می‌شود.

چرا آنقدر تأکید می‌شود که وسط غذا آب نخورید؟

ترشح اسید گوارشی بر مبنای یک غلظت خاصی است. این غلظت به وسیله آب به هم می‌خورد، بنابراین خیلی از بیمارانی که دیابت یا چربی بالایی دارند دچار مشکل می‌شوند. امام رضا (ع)‌ می‌فرمایند وسط غذا آب نخورید. برخی متخصصان معتقدند دو ساعت بعد از غذا آب بخورید. امام رضا(ع) می‌فرمایند، به طور مطلق بعد از غذای چرب آب نخورید بگذارید غذا هضم و جذب شود.

پس با عطش بعد از غذا چه باید کرد، گرچه بخش قابل توجهی از این عطش کاذب به خاطر شور و چرب بودن غذاست.

بله، همینطور است، ضمن اینکه برای کاستن از این عطش می‌توانیم از بعضی نوشابه‌های اسلامی استفاده کنیم. این نوشابه‌های گازدار بلای کمی نیست. من همه آسیب‌های نوشابه را کنار می‌گذارم و فقط به گاز کربنیک می‌پردازم. شما می‌دانید که گاز کربنیک نتیجه فعالیت‌های سلولی است و باید از طریق ریه دفع شود، توجه کنید که گازکربنیک ماده‌ای زائد و نتیجه سوخت‌و‌ساز سلولی است. حالا ببینید ما همین ماده زائد و مضر را در نوشابه حل می‌کنیم و دوباره به بدن‌مان برمی‌گردانیم. انگار یک کارخانه لوله فاضلابش را به سمت بخش تولید چرخانده باشد. این کار غلط است. ما در بعضی از بیماران‌مان اعتیاد شدید به مصرف نوشابه را می‌بینیم، بیمار ما از دیابت رنج می‌برد، قند خونش در هشدار قرار دارد اما نمی‌تواند دست از نوشابه بردارد.

چه نوشابه‌ای را پیشنهاد می‌کنید؟

بهترین نوشابه یا به تعبیری سیدالاشربه آب است‌که بستگی به فصل باید از آب خنک یا ولرم و گرم استفاده کرد. بعد از آب، سکنجبین نوشابه خوبی است؛ ‌ترکیبی از سرکه و انگبین یا سرکه و عسل. در گذشته این مواد را با هم مخلوط می‌کردند و مزاجشان را با هم متعادل می‌کردند. حتی این نوشابه‌ توانایی این را داشته غذایی که مزاج نامتعادلی دارد هضم کند، در حالی که ما غذای سالم را با نوشابه گازدار مسموم می‌کنیم.

ما بدنمان را به حجم غذای زیاد عادت داده‌ایم، در حالی که شاید با یک‌دوم یا یک‌سوم آن غذا هم به راحتی می‌شود زندگی کرد و نه تنها هیچ اختلالی در کار بدن به وجود نیاورد بلکه بدن را به چابکی و تندرستی برساند. این طور نیست؟

به خاطر این است که بی‌دقت وارد غذا می‌شویم، ما به محض اینکه گرسنه‌مان می‌شود با سرعت و شتاب غذا خوردن را شروع می‌کنیم. در نتیجه نمی‌توانیم اشتهایمان را کنترل کنیم، بنابراین در روایات آمده غذایتان را با سه انگشت (یا معادل آن قاشق کوچک) بخورید. با انگشت شست، اشاره و وسط، آنقدر لقمه‌مان کوچک باشد که حتی به فرض تعداد برنج‌هایش قابل شمارش باشد. ما به بیمارهایمان می‌گوییم میزان وعده‌تان باید ۴۰ لقمه باشد، البته ۴۰ لقمه با سه انگشت، نه با پنج انگشت. اگر غذا خوردن را با آرامش پیش بردید و به عدد ۴۰ رسیدید اگر احساس می‌کنید همچنان اشتها دارید، یک قاشق عسل بخورید، عسل قند خونتان را بالا می‌برد و میل به خوردن از دست می‌رود.

آقای دکتر! در مورد مزاج‌ها هم توضیحی می‌دهید که هر کسی با چه مزاجی کدام غذا را باید بخورد؟

ما چهار مزاج اصلی داریم. به طور خلاصه مزاج‌ها در گرمی و سردی و خشکی و تری است. این چهار طبیعت در همه افراد وجود دارد اما با غلبه‌های متفاوت. حالا من از شما می‌پرسم کسی که مزاج گرم و خشک دارد چه غذایی باید بخورد؟ پاسخ سرد و تر است. به همین ترتیب کسی که گرم و تر است، غذاهای سرد و خشک، همین طور این حالت ضربدری باید حفظ شود.

از طرف دیگر در کتب ما ذکر شده که هر گیاه و میوه و غذایی چه مزاجی دارد. یک پزشک، مسئول تغذیه یا مادری که می‌خواهد به فرزندش غذا بدهد، باید برود مطالعه کند که به غذای این کودک چه باید اضافه کرد، بنابراین فصل تغذیه یکی از بخش‌های گسترده است که جا دارد در همه دانشگاه‌های جهان تدریس شود. بنده معتقدم رساله ذهبیه امام رضا (ع) یکی از بیسیک‌ها – منابع اصلی – ی مهم طب در جهان است و ما هر چقدر درس می‌دهیم، می‌بینیم اطلاعات تازه و جدیدی برای پزشکان و متخصصان و محققان وجود دارد.
اول جو بخوریم، بعد غلات دیگر

آداب نان خوردن را هم فراموش کرده‌ایم

بهترین نان‌ها، نان‌هایی است که آرد آنها بدون کود شیمیایی پرورش داده شده باشد، به راستی چرا ما نباید از کودهای گیاهی استفاده کنیم؟ نیتریت‌ها و نیترات‌های موجود در کودهای شیمیایی در متابولیسم قند و چربی دخالت می‌کنند و این دو ماده سمی را بالا می‌برد. آنقدر هم لازم نیست ما سبوس گیاهان را بگیریم، سبوس برنج و گندم را بگیریم. بعضی‌ها پرورش مرغابی را در مزارع باب کرده‌اند و از کود مرغابی برای تهیه برنج استفاده می‌شود که به راحتی می‌توانیم این برنج را به بیماران سرطانی و دیابتی بدهیم.

در میان غلات، جو در درجه اول اهمیت قرار دارد، بعد از جو، گندم و ذرت و غلات دیگر قرار دارند. البته ما در درمان «سویق» (پودرها) را هم داریم. متأسفانه پودرهایی به نام قاووت یا قوتو از رژیم غذایی ما حذف شده است. در گذشته اجداد ما حبوبات (ماش و عدس و …) را بر حسب طبایع پودر به عنوان قوت بدن استفاده می‌کردند. ما درباره سنجد این را هم داریم که سنجد پوستش پوست را می‌رویاند، گوشتش، گوشت را می‌رویاند و هسته‌اش استخوان را تقویت می‌کند.

هر فصلی تغذیه خاص خودش را دارد

خوراک چهار فصل‌مان شده است پیتزا
ما در گذشته با توجه به هر فصل و حرارت و برودت، غذاهایمان هم تغییر می‌کرد، اما امروز مردم چهارفصل پیتزا می‌خورند، چهار فصل ساندویچ می‌خورند، چهار فصل برنج و کباب و مرغ می‌خورند. به راستی دستورات در این باره چیست؟ در ماه اردیبهشت خوردن کباب و گوشت که با سرکه به عمل آمده باشد، خوب است. اما رضا(ع) فرمودند در این ماه از نوشیدن آب صبحگاهی پرهیز کنید، همچنان که در خرداد ماه از خوردن غذاهای شور یا سنگین- گوشت گاو و لبنیات- باید خودداری شود. در تیرماه از گوشت‌های چربی‌دار نباید استفاده کرد، چون فصل به سمت گرمی و خشکی یا غلبه صفرا می‌رود.

توجه شما را به شیوه تنظیم غذا در فصول مختلف سال از «رساله ذهبیه» امام رضا (ع) جلب می‌کنیم. امام رضا‌(ع) فرموده‌اند، در ماه فروردین زمین پاک می‌شود و استیلای بلغم (سردی و تری) بیرون می‌آید و خون به هیجان می‌آید، در این ماه از غذاها و گوشت‌های لطیف باید استفاده کرد. شما در این ماه نباید گوشت گاو یا شکار بخورید، از تخم‌مرغ نیم‌برشته یا نوشابه‌هایی که اسلام پیشنهاد کرده باید استفاده کرد. به عنوان مثال امام رضا (ع) شربتی را پیشنهاد کرده‌اند که بسیار گواراست. این شربت از عسل و مویز و شش‌گیاه تهیه می‌شود. می‌فرمایند در‌ ماه ‌فروردین از خوردن سیر و پیاز و ترشی باید پرهیز کرد. گاهی در برخی فصول و ماه‌ها از مسهل‌ها استفاده می‌شود که یکی از آنها فروردین است. حتی در این ماه از بوییدن برخی عطر‌های تیز هم باید پرهیز کرد، برعکس در این ماه باید از گیاهان، میوه‌جات سبز، خرفه، خیار، میوه‌جات مرطوب و آبدار، ترشی‌ها و گوشت بره استفاده کرد.

در مردادماه غذاهای خنک که مزاجش سرد باشد با شراب حلالی که امام رضا (ع) پیشنهاد می‌کنند خورده شود. اغذیه با هضم آسان و غذاهای مرطوب میل کنید.

در شهریورماه از نوشیدن شیر و خوردن ماست نباید غفلت شود. در حالی که اگر یادتان مانده باشد گفتیم که ایشان فرموده بودند در خرداد از لبنیات استفاده نشود.

1000000895

 

در مهرماه فرموده‌اند بهتر است از ماهی با مصلح خرما و عسل استفاده شود، شیرینی‌جات و انواع گوشت‌های معتدل توصیه شده است. گفته‌اند در این فصل از کباب، سرخ کردنی و خیار و خربزه و گوشت گاو باید پرهیز کرد.

در آبان‌ماه خوردن گوشت‌های چربی‌دار با انارترش و میوه‌جات و سالاد و سبزی خوب است. در آذرماه از نوشیدن آب در شب باید خودداری کرد، صبح‌ها هم بهتر است یک جرعه آب گرم بنوشیم. در این ماه از خوردن سبزی‌ها مثل کرفس و نعناع و ترتیزک بهتر است پرهیز شود.

پاییز مزاج سودا (خشک و سرد) بود، در دی‌ماه وارد مزاج سرد و تر می‌شویم، ‌در نتیجه از خوردن سردی‌ها در دی‌ماه باید پرهیز کرد، به جای آن باید از آب ولرم صبحگاهی و غذاهای گرم استفاده کرد.

در بهمن‌ماه از گرمی‌ها مانند سیر، پیاز، کرفس و شاهی باید استفاده کرد. حتی ما داریم که شاهی را شب نخورید. چون شاهی ویتامین ث بالایی دارد و انسان در شب در حالت سکون قرار دارد، در حالت سکون استخوان قدری تخلیه می‌شود، ویتامین ث تخلیه استخوان و کلسیم را بیشتر می‌کند، در نتیجه احتمال ابتلا به سنگ‌کلیه و مثانه را بالا می‌برد. ببینید که امامان ما چقدر دقیق متوجه قضایا بوده‌اند.

در این ماه از شیرینی‌جات و ماهی تازه و شیر و لبنیات باید پرهیز کرد. در اسفندماه خوردن سیر و پیاز و گوشت پرندگان و میوه‌جات مؤثر است و باید از خوردن شیرینی‌جات کم کرد. یک نکته مهم اینکه این رساله را امام رضا‌(ع) براساس ماه‌های رومی تنظیم کرده‌اند، ماه‌هایی هم که گفتیم برنامه‌اش از چند روز قبل از ماه شروع می‌شود، یعنی حضرت نام ماه‌ها را بر حسب آذار، نیسان، ایار، حزیران، تموز، آب، ایلول، تشرین اول، تشرین آخر، کانون اول، کانون آخر و شباط تعیین فرموده‌اند. شما اگر امروز بروید سوریه می‌بینید ماه‌هایشان براساس ماه‌های رومی است. در حقیقت حضرت می‌خواسته‌اند یک تقویم بین‌المللی بدهند که مردم جهان از این روش استفاده کنند.

آلومینیوم بیماری‌زا را جایگزین مس شفابخش کردیم

یاد دیگ‌های مسی بخیر

ظروفی که ما در ایران استفاده می‌کنیم به طور معمول آلومینیوم است، اما در پژوهش‌ها آمده بالا بودن فلزاتی مثل آهن و آلومینیوم و تجمع این فلزات در بدن اثرات نامطلوبی روی خون و سلسه اعصاب بر جای می‌گذارد و عامل شکل‌گیری و بیماری شدید استخوانی و کبدی است.

عوارض عصبی تجمع آلومینیوم شامل پرش‌های عضلانی، کندی ذهن و حتی اغماست. آلومینیوم باعث کم‌خونی میکروسیتی و نرمی استخوان می‌شود و بین علائم رادیولوژی پوکی استخوان و کاهش دانسیته، آلومینیوم بیش از همه داروها نظیر باربیتورات، کورتون، ‌سیکلوسپورین، هپارین، متوترکیست، فنونتویین، پریمیدین و ویتامین D اثر دارد. همچنین شکستگی‌های موضعی در این بیماران دیده شده است.

فلوراید آلومینیوم که در صنایع از آن استفاده می‌شود به عنوان مولکول چسبنده به آنزیم‌های غیرفعال‌کننده پروتئین‌های G عمل می‌کند و برداشت این مواد سمی با حل‌کننده‌های آن از خون است، در صورتی که کلیه‌ها سالم باشند، ‌اما با کلیه ناسالم، همودیالیز کلیوی لازم است، یعنی اگر درصد آلومینیوم در خون از یک حدی بالاتر برود، کلیه‌ها را از کار می‌اندازد، البته استفاده از حل‌کننده هم باید دقیق باشد، چون بالا بودن میزان سم با حرکت آن در خون آسیب‌رسان است و سبب واکنش‌های حساسیتی و کاهش فشار خون می‌شود. دقت کنید که شما ظرف آلومینیوم را امروز در اروپا پیدا نمی‌کنید، من رفته‌ام و دیده‌ام که این را عرض می‌کنم.

واقعاً‌ ما نمی‌دانیم این ظرف آلومینیومی چطور وارد ایران و جایگزین مس شده است، در حالی که کمبود مس، سوخت و‌ساز غیرعادی کلسترول را به وجود می‌آورد، یعنی اگر مس به عنوان یک فاکتور تنظیم‌کننده واکنش‌ها در بدن شرکت نکند، میزان چربی بالا می‌رود. کمبود مس نقص در کارکرد قلب و لکه‌های سفیدی روی ناخن‌ها و پوست به وجود می‌آورد. کمبود مس در آسیب به رگ‌ها، ناکارایی استخوان و کم‌خونی مؤثر است.

ما مجبوریم این کمبود مس را با تجویز برخی غذاها و میوه‌ها مثل زودآلو، ‌گردو با پنیر، لوبیا، قارچ، جو و جوانه گندم جبران کنیم. پس بهترین ظرفی که اسلام برای پخت و پز پیشنهاد می‌کند مس است. مس و دیزی‌های سنگی را امام رضا (ع) نیز پیشنهاد کردند؛ وقتی امام رضا(ع) وارد خراسان شدند فرمودند از این ظرف استفاده کنید. روی این موضوع چند پایان‌نامه هم نوشته شده است.

نویسنده : اکرم آشتیانی

دیدگاهتان را بنویسید

توجه: از انتشار نظرات توهین آمیز معذوریم.

آخرین اخبار